السلام علیک یا جواد ائمّه

فرارسیدن شهادت دردونه غریب ترین امام دنیا، امام جواد(ع) تسلیت باد.

تمام آسمان را من برای ذره ای خورشید

نگه کردم ولی بی تو دو چشمم بود نا امید

امام جواد مهربون دستای کویری ما منتظر ذره ای از باران شفاعت شماست ، دستای ما رو خالی نگذار.

شنیدن خبر درگذشت ناصر عبداللهی خیلی برام درد آور بود نمی تونم بگم مرحوم ، کی باور می تونه بکنه صدای نازنین کسی که می گفت پشت این پنجره ها  داره بارون می باره رو فراموش کنه اما واقعاً به سرش هوای حوا زد  و رفت... رفت...

ناصر ناغافل از دستمون رفت ...

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

  و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

  چقدر تنها ماندیم

چه بود؟این تیر بی رحم از کجا آمد؟

که غمگین باغ بی آواز ما را باز

درین محرومی و عریانی پائیز،

بدینسان ناگهان خاموش و خالی کرد

چه وحشتناک

نمی آید مرا با ور

من با این شبیخون های بی شرمانه و شومی که دارد مرگ

بدم می آید از این زندگی دیگر.

بسی پیغام ، بسی سوگند دادم من

خدارا،با شکسته تر دل ، با خسته تر خاطر

که زنهار ،ای خدا ،ای داور ،ای دادار

مبادا راست باشد این خبر ،زنهار

خداوندا ،خداوندا  ،پس از هرگز

پس از هرگز همین یک آرزو ،یک خواسته

همین یکبار...

ببین ،غمگین دلم با وحشت و با درد می گرید

خداوندا به حق هر چه مردانند

ببین یک مرد می گرید.....

یادت می آید انگار همین چند لحظه پیش بود

هیچ کس را توان باور نبود...

می گفتیم خداوندا دروغ باشد اما ... اما کسی می گفت باور کن ...

باورکن کبوتران رفتند  اما اینبار ...اینبار کبوتران مان  بال و پر نریختند بال و پر سوزاندند

چه کسی را یارای باور بود

شوره زاری بر این کویر تفدیده به راه افتاده بود خدایا این دل چرا لحظه ایی آرام نمی گیرد .انگار آسمان حرفی برای گفتن نداشت آنهایی را که تنگ در آغوش گرفته بود لحظه ایی رها نمی کرد اما دلسوخته بود و می لرزید

آسمان اینبار امانتش را پس نداد حتی پس از التماس هزاران چشم چشم به راه

حالاتوبنشین ... توبنشین و یک دل سیر گریه کن...

خب راهی جز این نمانده .گریه کن و به آخرین عکس او خیره شو و از نگاه او مسیر سفر را پیدا کن او اهل ماندن نبود می دانم قرارتان این نبود. 

این دل بی قرار دل دل می کند که ای کاش این اشکها فاصله آسمان و زمین را کم می کرد می گویی  دلواپس تنهایی دل تنهایم نیستی که اینگونه تنهایم گذاشتی و او آنسو تر از اوج با چشمانی که تو را می خواند و می گوید تنهایت  نگذاشتم فاصله ایی بین ما نیست اندکی صبر کنی  از ایوب ایوبتر  میشوی آرام باش دل را دور ضریح امن الهی بگردان آرم باش مانند دریا پس از طوفان ...

چه کنیم که از او فقط عکسی بر سینه  دیوار و خاطره در یاد ماند

کبوتران سپید:شما به فتح قله کوه رسید دستان بی جان ما را تنها نگذارید

یاد و نام و صلابت شما تا همیشه تاریخ بر بند بند وجودمان جاریست

یاد باد آنکه زما وقت سفر یاد نکرد

به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد

اولین سال عروج عاشقانه خبرنگاران عاشقمان به اوج ترین نقطه اوج گرامی باد.

دل سراپرده محبت اوست                         دیده آئینه دار طلعت اوست

گر من آلوده دامنم چه عجب                     همه عالم گواه عصمت اوست

من که باشم در آن حرم که صبا                 پرده دار حریم حرمت اوست

من و دل گر فدا شدیم چه باک                 غرض اندر میان سلامت اوست

دستان من که به ضریح تو نرسید .می دانم دوری این دستان دلیلی دارد.آن هم دل نا پاک من .اما من سراغ دارم که تو آنقدر بزرگی که آسمان در برابر تو در ابری خلاصه می شود و زمین زیر پای تو تبخیر.دستان من که بر ضریح تو بوسه نداد و اشک من پنجره فولادت را تر نکرد .راه من دور است دست تو نزدیک هر روز از کنار من هزاران به سوی  تو می آیند و دست تو سراغ من نمی آید من هنوز منتظرم که شاید مثل همان کلاغ سیاه قصه ها سوی تو پرواز کنم.تو این از کلاغ سیاه تر را به سوی خود می خوانی

میلاد نورترین نور بر عرشیان و فرشیان مبارک